Wat begon als iemand helpen, liep voor Rudie (56) volledig uit de hand. Zijn huis werd maandenlang gebruikt door criminelen, terwijl hij zich steeds onveiliger voelde. Met zijn verhaal wil Rudie andere huurders waarschuwen: laat het niet zover komen. “Ik kan geen ‘nee’ zeggen, dat is mijn leven lang al een probleem”, zegt Rudie. “En ik sta graag voor iedereen klaar. Maar dit gaat me absoluut niet nog een keer gebeuren.” Acht maanden lang werd zijn huis gekaapt door een groep criminelen. Het begon onschuldig. Rudie kwam op straat een jongen tegen die hij van vroeger kende. “Hij had geen eigen plekje, wat ik heel erg voor hem vond. Ik dacht: ik heb toch een slaapkamer over. We spraken af dat hij af en toe daar kon slapen.

Anthony Senior heeft een huurwoning in Lunetten. Mét een voortuin. Daar lagen vooral tegels in. Maar dat is veranderd. Met hulp van stichting Straatboer.

Is dit echt mijn huis? Dat vraagt Peter Zabihianmiandoab (47) zich nog regelmatig af. Hij heeft jarenlang in asielzoekerscentra gewoond. Nu heeft hij zijn eigen appartement in Lombok. Daar is hij dolblij mee. Het groene papegaaitje Esther hipt uit haar kooitje. Ze fladdert even door de kamer en landt dan zachtjes op Peters schouder. “Ze houdt van gezelschap,” zegt Peter lachend, terwijl hij de vogel zachtjes aait. “’s Avonds komt ze vaak bij me op schoot zitten.” Peter Zabihianmiandoab kwam als vluchteling naar Nederland. Sinds dit jaar woont hij in zijn eigen appartement in Lombok. De muren zijn geschilderd in een warme terrakleur. De hoekbank nodigt uit om neer te ploffen en door de grote ramen valt zonlicht naar binnen. Op tafel staan schaaltjes met nootjes, fruit en andere lekkere hapjes. Ook liggen er boeken voor zijn Nederlandse les. Alles straalt gastvrijheid uit. “Ik vind het gezellig om mensen thuis te ontvangen,” zegt hij.